พันธุ์ไม้หายากบางชนิดในประเทศไทย

พันธุ์ไม้ที่หายากบางชนิดของไทย

ประเทศไทย เป็นประเทศหนึ่งในย่านเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติ ถ้าหากจะได้จัดการใช้ทรัพยากร ที่มีอยู่ให้เหมาะสมและอย่างมีประสิทธิภาพแล้วก็เป็นที่แน่นอนว่าทรัพยากรเหล่านี้จะอำนวยประโยชน์สูงสุดอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งทรัพยากรป่าไม้ อันเป็นทรัพยากรที่สามารถทดแทนต่อเนื่องกันได้ แต่ เพราะจากความกดดันหลาย ๆ ด้าน เช่น ประชากรเพิ่มขึ้น และส่วนใหญ่มีอาชีพทางการเกษตร ต้องใช้พื้นที่มากเพื่อเพิ่มผลผลิตให้พอเพียงแก่การยังชีพ การอพยพประชากรจากถิ่นหนึ่งไปอีกถิ่นหนึ่ง และการบุกรุกพื้นที่ป่าโดยมิไต้คำนึงถึงกฎเกณฑ์ของ บ้านเมือง เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้พื้นที่ป่าและพันธุ์ไม้ป่าอันเป็นพันธุ์ไม้ท้องถิ่นลดน้อยลงอย่างรวดเร็ว และมีหลายชนิดด้วยกันที่ส่อแสดงว่ากำลังหายาก และเสี่ยงต่อการสิ้นสูญในอนาคตอันใกล้นี้ จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเข้าไปอนุรักษ์และช่วยขยายพันธุ์ให้มีปริมาณกลับเพิ่มพูนขึ้นก่อนที่จะสายเกินไป สำหรับพันธุ์ไม้ที่จะกล่าวถึง เพียงตัวอย่างเท่านั้น

1. ว่านแม่ยับ (Iris collettii Hook.f.) เป็นพืชล้มลุก สูงประมาณ 30 ซม. มีเหง้าอยู่ใต้ดินและมีกาบเป็นเส้นใยคล้ายเส้นด้ายแข็ง ๆ ปกคลุมหนาแน่นจนแลไม่เห็นเหง้า ใบแคบยาวเรียวแหลมคล้ายดาบ กว้าง 1-1.5 เซนติเมตร ยาว 15-30 เซนติเมตร มีเส้นตามยาวและจุดสีม่วงประปราย โคนใบห่อเป็นกาบซ้อนสลับกันและโคนใบเก่าจะหุ้มโคนใบใหม่ไว้ ดอก ค่อนข้างบอบบาง สีม่วงอมฟ้า สวยเด่นสะดุดตา ออกเป็นช่อ ๆ ละ 1-3 ดอก มีกาบหุ้มช่อดอกสองกาบ กาบนี้คงทนไม่ร่วงโรยไปพร้อม กับดอก กลีบดอกและกลีบรองกลีบดอกมีทั้งหมด 6 กลีบ เรียงสลับเวียนกันเป็นสองวง วงละสามกลีบ ส่วนบนของปลายกลีบจะผายออกและห้อยย้อยลง คล้ายกลีบกระเป๋าของดอกกล้วยไม้และมีหงอนสีเหลืองติดอยู่ตรงกลางกลีบ เกสรผู้มี 3 อัน ติดอยู่ที่โคนกลีบดอกด้านใน ส่วนหลอดท่อรังไข่จะแผ่ออกเป็น 3 แฉก คลุมเกสรผู้อีกชั้นหนึ่งและมีสีสันคล้ายกับกลีบดอก รังไข่รูปสามเหลี่ยมฐานแคบ ส่วนผลรูปสามเหลี่ยมคล้ายลูกข่าง โตวัดผ่ากลางประมาณ 1 เซนติเมตร ยาว 2.5-4 เซนติเมตร

ว่านแม่ยับมีถิ่นกำเนิดอยู่ในเขตอบอุ่นแถบ เทือกเขาหิมาลัย และกระจายพันธุ์จากตะวันตกมาทางตะวันออกของประเทศธิเบต ทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย และแพร่เข้ามาตกในแหล่งนํ้าซับ ที่เป็นป่าสนเขาผสมป่าเต็ง – รัง ช่วงบ่อหลวง – อมก่อย จังหวัดเชียงใหม่ ที่ระดับความสูงจากนํ้าทะเลระหว่าง 800-1,000 เมตร เพียงกลุ่มเดียวเท่านั้น สภาพท้องที่ในปัจจุบันถูกรบกวนจากสัตว์เลี้ยงพวกวัว ควาย เข้าไปเหยียบย่ำและถูกไฟไหม้ในฤดูแล้งอยู่เสมอ ๆ และเป็นที่น่าวิตกว่าชาวบ้านจะยึดเอาพื้นที่ไปปลูกพืชเกษตร ถ้าหากเป็นเช่นนี้ก็จะทำให้พืชชนิดนี้หมดไปจากประเทศไทย ว่านแม่ยับจะออกดอกมาก ในช่วงระหว่างเดือนพฤษภาคม – มิถุนายน

2. พลับพลึงธาร (Crinum thaianum J.Schulze) เป็นพืชนํ้ามีหัวหรือเหง้าฝังอยู่ในดินใต้นํ้าที่ไหลและใสสะอาด เป็นพันธุ์ไม้สกุลเดียวกันกับพลับพลึงที่ปลูกตามบ้าน รูปร่างลักษณะทั่ว ๆ จึง คล้ายกันมาก ลำต้นจะสูงหรือเตี้ยเป็นไปตามความตื้น-ลึกของนํ้า เฉลี่ยแล้วประมาณ 50 ซม. ใบแคบยาว ลอยพริ้วตามผิวนํ้า โคนใบห่อเป็นกาบซ้อนกันและค่อย ๆ เรียวแหลมไปทางปลายใบ ขอบใบค่อนข้างเรียบหรืออาจหยักเว้าตื้น ๆ จนมองแทบไม่เห็น ใบกว้าง 1-3 เซนติเมตร และยาว 40-100 เซนติเมตร ดอกสีขาว ออกรวมกันเป็นกระจุกที่ปลายช่อ กระจุก หนึ่ง ๆ มี 6 ดอก ก้านช่อสีแดงอมเขียว อวบนํ้า จะชูกลุ่มดอกพ้นผิวนํ้าขึ้นมาพอควร โคนก้านกลุ่มดอกจะมีกาบหุ้มสองกาบในช่วงที่ยังเป็นดอกตูม โคนกลีบดอกจะติดกันเป็นหลอดสีแดงเรื่อ ๆ ส่วนปลายกลีบจะแยก ออกเป็นกลีบเรียว ๆ ยาวสีขาว 6 กลีบ กลีบมักโค้งลู่ลง ส่วนเกสรผู้ 6 อัน ซึ่งมีก้านอับเรณูสีแดงจะชี้ขึ้น รังไข่ค่อนข้างกลมมีหลอดท่อรังไข่เรียว ๆ คล้ายเส้นด้าย ผลกลม สีแดง ออกรวมกันเป็นกลุ่มและแต่ละผลยังคงมีหลอดท่อรังไข่ติดอยู่ที่ปลายผล

พลับพลึงธารเป็นพันธุ์ไม้ที่พบครั้งแรกในประเทศไทย นักพฤกษศาสตร์จึงตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติ และเพื่อแสดงว่ามิถิ่นกำเนิดในประเทศไทย พบขึ้นอยู่ที่คลองนาคา ตำบลนางย่อน อำเภอกะเปอร์ จังหวัด ระนอง ที่สูงจากระดับนํ้าทะเลประมาณ 50 เมตร สองฝั่งคลองเป็นป่าดิบที่สภาพยังดีมาก เนื่องจากอยู่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองนาคา ลำคลอง มีน้ำใสไหลเย็นตลอดปี พื้นคลองช่วงที่พลับพลึงธารขึ้น จะเป็นดินทรายปนกรวดและหิน นอกจากที่แห่งนี้ยังไม่ปรากฏว่าพบที่ใดอีกเลย มีจำนวนไม่มากนักขยายพันธุ์ไม่พอกันกับที่มีผู้ไปขุดเก็บเอาไป จึงเป็นที่น่าวิตกว่าจะหมดไปในเวลาอันรวดเร็ว และการนำไปปลูกที่อื่นที่สภาพสิ่งแวดล้อมไม่อำนวย พลับพลึงธารก็จะไม่ออกดอกเลย พลับพลึงธารโดยปกติจะออกดอกระหว่างเดือนพฤศจิกายนต่อถึงเดือนกุมภาพันธ์ในปีถัดไป 

                                                   

 3. มณเฑียรทอง (Torenia hirsutissima Bonati) เป็นพืชล้มลุกกึ่งเลื้อยสูงไม่เกินหนึ่งเมตร ลำต้นมักทอดเอนไปตามพื้นดิน มีขนยาว ๆ สีขาวตลอดลำต้น ใบเป็นชนิดใบเดี่ยวติดตรงข้ามกันเป็นคู่ ๆ และแต่ละคู่สลับทิศทางกัน ใบรูปไข่ กว้างประมาณ 1 เซนติเมตร ยาวประมาณ 2 เซนติเมตร มีขนทั่วไป โคนใบป้านและค่อย ๆ เรียวแหลมไปทางปลายใบ ขอบใบหยักถี่ ๆ ดอกโตสีเหลืองสดใส ออกเดี่ยว ๆ ตามปลายกิ่งและง่ามใบ ก้านดอกอาจยาวถึง 3 เซนติเมตร กลีบรองกลีบดอกมี 5 แฉกแหลม ๆ โคนกลีบติดกันเป็นรูปกรวย กลีบดอกรูปแตรปากกว้าง โคนเชื่อมติดกันเป็นหลอด ปลายผายกว้างและแยกเป็น 5 แฉกตื้น ๆ สามแฉกล่างขนาดไล่เลี่ยกัน ส่วนสองแฉกบนจะประสานกันเป็นสันแหลม เกสรผู้มีสองคู่ สั้นหนึ่งคู่ยาวหนึ่งคู่ ทั้งคู่ติดอยู่โคนหลอดกลีบดอกด้านใน ผลรูปยาวรี ๆ พอแก่จะแตกตามรอยประสาน เผยให้เห็นเมล็ดเล็ก ๆ มากมาย

มณเฑียรทอง พบขึ้นเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ตามทุ่งหญ้า ชายป่าดงดิบเขาบนภูกระดึง ที่สูงจากระดับนํ้าทะเลประมาณ 1,000 เมตร พื้นที่ค่อนข้างชุ่มชื้นหรือแฉะเล็กน้อย ดินค่อนข้างเป็นดินทราย และพบเพียงกลุ่มเดียวเท่านั้น โชคดีที่อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติภูกระดึง จึงทำให้ปลอดภัยอยู่ได้ตราบเท่าทุกวันนี้ แต่ก็น่าเป็นห่วงว่าการแพร่พันธุ์อยู่ในเขตจำกัดมาก ถ้าบริเวณนั้นเปลี่ยนแปลงไปในทางลบ มณเฑียรทองก็อาจจะสาบสูญไปก็ได้ปกติมณเฑียรทองจะออกดอกบานสะพรั่งในระหว่างเดือนพฤษภาคม – ตุลาคม

4. ชมพูพาน (Wightia speciosissima Merr.) เป็นไม้ต้น สูงไม่เกิน 5 เมตร เป็นพืชอิงอาศัยกิ่งก้านเปราะ เปลือกเรียบและมีรูถ่ายเทอากาศกระจายทั่วไป ใบเป็นชนิดใบเดี่ยว ออกตรงข้ามหรือเยื้องกันเล็กน้อย รูปมนแกมรูปไข่ กว้าง 6-15 เซนติเมตร ยาว 15-30 เซนติเมตร เนื้อใบหนา เปราะ หลังใบเกลี้ยงส่วนท้องใบมีขนประปรายในช่วงระยะ ที่เป็นใบอ่อน เส้นแขนงใบมี 4-6 คู่ ขอบใบเรียบ หรือเป็นคลื่นบ้างเล็กน้อย ก้านใบบวมพอง ยาว 2-4 เซนติเมตร ช่อดอกยาว 10-15 ซม. ออกตามง่ามใบหรือเหนือรอยแผลใบ ปลายช่อชี้ชันขึ้น ดอกสีชมพูแกมขาว ออกรวมกันเป็นกลุ่มแน่นบนช่อกลีบรองกลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นกรวย ปลายกลีบ หยักมนตื้น ๆ พอมองเห็นได้เป็น 5 ลอน โคนกลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นหลอดโค้งเล็กน้อย โคนหลอดเรียวแต่จะผายกว้างออกไปทางปลายแล้วแยกเป็นกลีบ 5 กลีบ สองกลีบบนจะชี้ตรงขึ้น ส่วนที่เหลืออีกสามกลีบจะแผ่ในแนวระดับหรือลู่ลงเล็กน้อย เกสรผู้ 4 อัน แยกเป็นสองคู่ ยาวหนึ่งคู่และสั้นหนึ่งคู่ ติดอยู่ใกล้ปากหลอด กลีบดอกด้านใน และยาวยื่นพ้นปากหลอดออกมาพอควร ผล กลมยาว ผิวค่อนข้างหนา

ชมพูพาน มีพบที่ชายป่าดงดิบเขาต่อกับทุ่งหญ้า บนภูกระดึง ที่สูงจากระดับนํ้าทะเลประมาณ 1,000 เมตร ขึ้นอยู่เป็นกลุ่มเพียง 2-3 ต้นเท่านั้นกล้าไม้ หรือต้นอ่อนไม่ปรากฏ จึงสมควรที่จะได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษ และตามเอกสารพันธุ์ไม้นี้พอมีปรากฏบริเวณเทือกเขาหิมาลัยตอนกลางและตอนใต้ สู่แคว้นสิขิมและประเทศเนปาล และแพร่ไปถึงชวา ปกติชมพูพานจะออกดอกระหว่างเดือนธันวาคมต่อถึงมกราคม ในปีกัดไป

5.บัวทอง (Hypericum garrettii Craib) เป็นไม้พุ่มเตี้ยสูงไม่เกิน 1.5 เมตร มักขึ้นรวมกันเป็นกอโต ๆ ตามที่โล่งบนภูเขาที่สูงจากระดับนํ้าทะเลตั้งแต่ 2,000 เมตรขึ้นไป ลำต้นแข็ง เกลี้ยง กิ่งอ่อนมักเป็นสี่เหลี่ยมตามยาว ใบเป็นชนิดใบเดี่ยว ติดตรงข้ามเป็นคู่ ๆ และแต่ละคู่สลับทิศทางกันใบรูปขอบขนานแกมรูปหอก โคนใบมนและค่อย ๆ สอบเรียวไปทางปลายใบ หลังใบค่อนข้างเกลี้ยงและสีเขียวเข้ม ส่วนท้องใบมีขนประปรายและออกเป็นคราบขาว ดอกโต สีเหลืองสด เวลาบานเต็มที่ วัดผ่าศูนย์กลางได้ 3-5 เซนติเมตร ประกอบด้วยกลีบรองกลีบดอกและกลีบดอกอย่างละ 5 กลีบ กลีบดอกรูปไข่กลับและงองุ้มเป็นกระพุ้ง โคนกลีบสอบ ส่วนปลายกลีบผายกว้างออก เกสรผู้เป็นเส้นเรียวโค้ง 5 อัน ยาวไล่เลี่ยกับหลอดท่อรังไข่ที่มีอันเดียวตรงกลาง แต่ทั้งหมดยาวไม่เกินกลีบดอก ผลรูปกระสวย พอแก่จะแตกออกตามรอยประสาน โปรยเมล็ดเล็ก ๆ ที่มีมากมายในผล

บัวทอง เป็นพันธุ์ไม้ที่พบครั้งแรก และมีเพียงในประเทศไทยเท่านั้น นักพฤกษศาสตร์ได้ตั้งชื่อ ให้เป็นเกียรติแก่ Mr. H. G. B. Garrett ชาวอังกฤษ ที่ได้ใช้เวลาช่วงท้ายของชีวิตทำงานด้านการสำรวจพันธุ์ไม้ไทยบริเวณเทือกเขาดอยอินทนนท์และดอยเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ ท่านผู้นี้มีความละเอียดประณีตในการเก็บหาพันธุ์ไม้มาก จากจำนวนพันธุ์ไม้ ที่เก็บไม่น้อยกว่า 1,500 หมายเลขนั้นแทบจะไม่ซํ้าชนิดกันเลย สำหรับต้นบัวทองท่านได้เก็บจากดอยอินทนนท์ที่ระดับความสูงประมาณ 2,300 เมตร บริเวณทุ่งหญ้าต่อเนื่องกับป่าดงดิบเขา มักจะมีหมอกและนํ้าค้างมากตลอดปี บริเวณนี้ในปัจจุบันได้มีการก่อสร้างอาคาร ต่าง ๆ ขึ้นมา ทำให้เบียดเอาพื้นที่ที่กลุ่มบัวทองขึ้นอยู่ไปเกือบหมด จำเป็นที่จะต้องให้ความสนใจและเอาใจใส่ดูแลให้มากยิ่งขึ้น ปกติบัวทองจะออกดอกในช่วงระหว่างเดือนกรกฎาคม – ตุลาคม บางทีก็ต่อไปจนถึงเดือนธันวาคม

  6.เต่าร้างยักษ์ (Coryota obtusa Griff.var. Aequitorialis Becc.) เป็นปาล์มขนาดใหญ่ สูงถึง 20 เมตร โตวัดรอบถึง 100 เซนติเมตร ขึ้นเป็นต้นเดี่ยว ๆ ไม่แตกกอ เปลือกสีเทามีรอยแผลใบเป็นวง ๆ ตามขวาง โคนต้นมีรากอากาศจากพื้นดิน สูงขึ้นมาประมาณครึ่งเมตรคล้ายรากต้นมะพร้าวเรือนยอดรูปทรงกระบอกประมาณหนึ่งในสามของความสูงทั้งหมด ประกอบด้วยช่อใบที่เป็นแบบขนนกสองชั้น ทางใบนี้ยาว 3-5 เมตร ปลายทางใบจะลู่ลง โคนแผ่เป็นกาบใหญ่แนบไปตามลำต้นคล้ายกาบต้นหมาก แต่ละทางใบประกอบด้วยแขนงย่อยที่ติด เรียงสลับกันมาก แต่ละแขนงย่อยยาวถึงหนึ่งเมตร ปลายแขนงจะโค้งลู่ลงเช่นกัน แขนงหนึ่ง ๆ ประกอบด้วยใบย่อยรูปหางปลาหรือรูปทรงสามเหลี่ยมกราย ๆ มาก ช่อดอกอ่อนเป็นพวงใหญ่ ก้านช่อแข็งและค่อนข้างสั้น แทงออกเหนือโคนกาบหรือเหนือรอยแผลใบ ช่อหนึ่ง ๆ ประกอบด้วยนิ้ว หรือช่อแขนงมาก นิ้วเหล่านี้ยาวถึงหนึ่งเมตรห้อยลู่ลงเป็นพวง แต่ละนิ้วประกอบด้วยดอกสีขาวอมเหลืองมากมาย ทั้งกลีบดอกและกลีบรองกลีบดอกมีอย่างละสามกลีบ เกสรผู้มีมากดอกเพศผู้ และเมียอยู่ต่างดอกกันแต่อยู่ในช่อเดียวกัน ปลายหลอดท่อรังไข่มี 3 แฉก ผลกลม แข็ง เปลือกหนา ผลหนึ่ง ๆ มี 1-3 เมล็ด

เต่าร้างยักษ์ เท่าที่เคยพบมีที่เขาหลวง จังหวัดนครศรีธรรมราช นํ้าตกสิริ-ภูมิ จังหวัดเชียงใหม่ และดอยเชียงดาว จังหวัดจันทบุรี แต่แปลกที่พบแห่งละหนึ่งต้นเท่านั้นที่เขาหลวง เมื่อพยายามไปหาอีกก็หาไม่พบเสียแล้ว ส่วนที่นํ้าตกสิริ-ภูมิ ก็อยู่ในเขตคุ้มครองของชาวเขา คงมีที่สอยดาว ซึ่งไปพบเมื่อต้นปี 2531 นี้เองที่ยังอยู่ในป่าธรรมชาติ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า ตามเอกสารปรากฏว่า เต่าร้างยักษ์ มีลำต้นที่ให้แป้งอย่างดี ยอดอ่อนใช้รับประทานได้แทนผักเช่นเดียวกับยอดอ่อนของต้นมะพร้าว ส่วนช่อหรือนิ้วอ่อนให้นํ้าตาลได้เช่นเดียวกับต้นตาลหรือต้นมะพร้าว และถ้าเลี้ยงผึ้ง ดอกเต่าร้างยักษ์จะเป็นแหล่งหาอาหารของผึ้งได้อย่างดี สิ่งเหล่านี้เป็นปัจจัยที่เอื้อและทำลายต้นเต่าร้างยักษ์ไปในตัว และอุปนิสัยบางประการที่ยากแก่การปรับตัว เช่น ชอบขึ้นตามป่าดงดิบที่ชุ่มชื่นแต่ไม่มีนํ้าขังแฉะ และไม่ชอบถูกเบียดบังร่มมาก ก็เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้การแพร่พันธุ์ โดยธรรมชาติแทบจะไม่ได้ผลเลย จึงควรที่จะต้องให้ความสนใจช่วยเหลือเป็นพิเศษ ปกติเต่าร้างยักษ์จะออกดอกช่วงเดือนตุลาคม – ธันวาคม

7. กันภัย (Afgekia mahidolae Burtt & Chermsirivat.) เป็นไม้เถาขนาดกลาง มีขนสาก ๆ ทั่วไป มักเลื้อยขึ้นคลุมไม้พุ่มเตี้ยตามเชิงเขาหินปูน ใบเป็นช่อติดเรียงสลับ ช่อหนึ่ง ๆ ประกอบด้วยใบย่อยที่ติดตรงข้ามกันเป็นคู่ ๆ 3-7 คู่ แต่ใบปลายสุดของก้านช่อเป็นใบเดี่ยว ๆ ใบย่อยรูปมนแกมรูปขอบขนาน โคนใบมนแล้วค่อย ๆ สอบเรียวไปทางปลายใบ ปลายใบแหลมทู่ ๆ หลังใบสีเขียวเข้มส่วนท้องใบสีจาง และมีขนสาก ๆ ทั้งสองด้าน ตามโคนก้านช่อและก้านใบย่อย จะมีหูใบเรียวแหลมเล็ก ๆ หนึ่งคู่ ดอกสีม่วง ลักษณะเหมือนดอกถั่วทั่ว ๆ ไป ออกรวมกันเป็นช่อโค้งงอนขึ้นตามปลายกิ่ง ดอกจะบานจากทางโคนช่อไปสู่ปลายช่อตรงโคนกลีบคลุมด้านในมีจุดสีเหลือง มีขนสาก ๆ ทั่วไป ผลเป็นฝักแบน ๆ มีขนทั่วไป กันภัย พบครั้งแรกในประเทศไทย และยังไม่ปรากฏว่ามีกระจายไปในภูมิภาคอื่น ๆ นักพฤกษศาสตร์ได้ขนานนามขึ้นเพื่อเป็นพระเกียรติ แต่องค์สมเด็จพระศรีนครินทราฯ กันภัยพบในบริเวณเชิงเขาหินปูน อำเภอไทรโยค      (ใกล้สถานีรถไฟนํ้าตก) เพียงจุดเดียวเท่านั้น การสำรวจพันธุ์ไม้เพื่อให้ทราบชนิด และปริมาณที่แน่นอนคงจะต้องดำเนินต่อไปอีกนานเท่านาน เพราะจนกระทั่งปัจจุบันนี้ พันธุ์ไม้ที่ได้สำรวจทบทวน และพิมพ์ออกเผยแพร่ในรูปของพันธุ์ไม้ของประเทศ ไทย (Flora of Thailand) ดำเนินไปได้เพียง 9 ตอน รวมพันธุ์ไม้ 82 วงศ์เท่านั้น ยังคงจะต้องดำเนินการอีกไม่น้อยกว่า 204 วงศ์ จึงจะเสร็จสมบูรณ์ ในช่วงนี้คงจะต้องมีพันธุ์ไม้ใหม่ ๆ เพิ่มขึ้นและพันธุ์ไม้เก่า ลดลงไปเป็นธรรมดา แต่การอนุรักษ์พันธุ์ไม้ในลักษณะพิเศษ เพื่อคงไว้สำหรับพันธุ์ไม้ที่หายากและกำลังจะสูญพันธุ์จำนวนไม่น้อยกว่าหนึ่งร้อยชนิด ก็จำเป็นที่จะต้องดำเนินการควบคู่กันไปด้วย ทั้งนี้จะสำเร็จไปได้ด้วยดีก็จะต้องได้รับความร่วมมือร่วมใจกันทุกฝ่าย ทั้งภาคเอกชนและรัฐบาล

                                                                    ที่มาhttp://www.thaikasetsart.com